Varðskipið Óðinn er hluti af Sjóminjasafninu og um leið ein helsta sýning safnsins. Skipið kom til safnsins árið 2008 og er varðveitt í því ástandi sem það kom. Boðið er upp á leiðsagnir á hverjum degi fyrir utan köldustu vetrarmánuðina auk þess sem skipið er opið gestum á hátíðisdögum sem er þá sérstaklega auglýst. 

Í leiðsögn er gengið um skipið, sagt frá sögu þess, lífinu um borð og því hlutverki sem að það gegndi hjá Landhelgisgæslu Íslands. Hver leiðsögn tekur tæplega klukkustund.

Til þess að tryggja öryggi um borð skal hafa í huga:

Lágt getur verið til lofts og hvassar brúnir og horn sem hægt er að reka sig í. Stigar eru brattir. Skipið hentar ekki fólki sem fær innilokunarkennd eða hefur skerta hreyfigetu. Börn yngri en 12 ára skulu ætíð vera í fylgd með fullorðnum.

Börn eru á ábyrgð forráðamanna.

The Coast Guard Vessel Óðinn is a part of the Reykjavík Maritime Museum. It is, as such, one of the Maritime Museum's primary exhibitions. It is preserved in the condition in which it arrived at the museum in 2008.

We offer daily guided tours on board the vessel except during the coldest winter months. It is also open to the public on national holidays, which we announce especially.

A guided tour includes walking around the vessel and hearing about the history on board and its role under the Icelandic Coast Guard. Each guided tour takes a little less than an hour.

To ensure safety on board, you should keep the following in mind:

The ceiling can be low, and please beware of sharp edges. The stairs are steep. The ship is not suited for people with claustrophobia or with reduced mobility.

Welcome aboard the historic Coast Guard Vessel Óðinn for a guided tour. The tours happen daily at 13:00, 14:00, and 15:00 from 1 March to 31 October, focusing on the Cod Wars and the vessel's rescue history.

Coast Guard Vessel Óðinn - Guided Tour on Board

Verið velkomin í leiðsögn um borð í hinu sögufræga Varðskipi Óðni. Leiðsagnirnar fara fram á hverjum degi kl. 13, 14 og 15 frá 1. mars til 31. október. Í leiðsögninni eru þorskastríðin og björgunarsaga skipsins eru í brennidepli.

Varðskipið Óðinn - Leiðsögn um borð

Fræðsla

Leiðsögn

Sýning

Árbæjarsafn er útisafn sem var stofnað árið 1957 en auk Árbæjar eru þar yfir tuttugu hús, sem mynda torg, þorp og sveit. Í Árbæjarsafni er leitast við að gefa hugmynd um byggingalist og lifnaðarhætti í Reykjavík á 19. og 20. öld. Hvert og eitt hús geymir annaðhvort sjálfstæða sögusýningu eða þá að þar er sýnt dæmigert heimili frá ákveðnu tímabili. Á safninu má einnig sjá gamaldags verkstæði ýmiskonar þar sem sjá má dæmigerða aðstöðu, tækni og tól.

Árbær was an established farm well into the 20th century, and the museum opened there in 1957. Árbær is now an open-air museum with more than 20 buildings which form a town square, a village and a farm. Most of the buildings have been relocated from central Reykjavik. The Museum seeks to give an idea of Reykjavik's architecture and way of life in the 19th and 20th centuries. Each house contains an independent historical exhibition or a typical home from a specific period. The museum also houses old-fashioned workshops on typical facilities, technology, and tools.

The guide takes guests to all the main houses of the museum and tells their stories. The guided tour is in English and takes just over an hour.

Guided tour at Árbær Open Air Museum

Leiðsögumaður fer með gesti í öll helstu hús Árbæjarsafns og segir frá sögu þeirra. Leiðsögnin fer að mestu fram á ensku og tekur rúma klukkastund.

Leiðsögn á Árbæjarsafni

Aðgengi: Safnið er á tveimur hæðum og aðgengi er gott, sérstaklega við inngang Grandagarðsmegin. Lyfta er á milli hæða. Hjálparhundar eru velkomnir.

Dostępność: Muzeum zajmuje dwa piętra, a jego dostępność jest dobra, zwłaszcza przy wejściu od strony Grandagarð. Między piętrami znajduje się winda. Psy przewodniki są mile widziane.

Muzeum miejskie zaprasza na rodzinne oprowadzanie w niedzielę 22 marca w godzinach  14:00-15:00 w Muzeum Morskim (Sjóminjasafn) w Reykjaviku. Przewodnikiem będzie Marta Wieczorek, wicedyrektor Szkoły Polskiej w Reykjaviku im. J. Korczaka i Reykjaviczanka roku 2024.

Zwiedzanie koncentruje się na wystawie „Ryby i ludzie – 150 lat rybołówstwa” i ma charakter zarówno edukacyjny, jak i rozrywkowy i jest skierowane do wszystkich grup wiekowych. 
Oprowadzanie jest bezpłatne, zapraszamy serdecznie wszystkie osoby polskojęzyczne.

Oprowadzanie po polsku

Borgarsögusafn býður upp á leiðsögn á pólsku sunnudaginn 22. mars, kl. 14:00-15:00 í Sjóminjasafninu í Reykjavík. Marta Wieczorek, Reykvíkingur ársins og aðstoðarskólastjóri Pólska skólans í Reykjavík, sér um leiðsögnina.

Leiðsögnin fjallar um sýningu safnsins Fiskur & fólk - sjósókn í 150 ár og er bæði fræðandi og skemmtileg fyrir alla aldurshópa. 
Leiðsögnin er ókeypis og öll þau sem tala pólsku eru boðin hjartanlega velkomin.

Leiðsögn á pólsku

Fjölmenning

Undanfarna mánuði hafa íbúar Reykjavíkur saumað búta eftir eigin hönnun á vinnustofum í bókasöfnum víðsvegar um borgina úr endurnýttum rúmteppum. Á meðan við saumum saman búta af efni, spinnum við einnig samtöl og sögur um nærliggjandi hverfi okkar. Hvernig líður okkur? Hvaða breytingar viljum við sjá í umhverfi okkar?

Þessi þriggja daga viðburður er hannaður í anda hefðbundinna „quilting bee“ samkoma, þar sem margir koma saman til að vinna að handverksverkefni hratt í félagslegu umhverfi. Þann 10.-12. apríl verða bútarnir saumaðir saman í stórt teppi sem verður sýnt á Sumardeginum fyrsta, 23. apríl, á Árbæjarsafni. Almenningur er velkominn að koma og fræðast um bútasaumsaðferðina og hitta fólk sem hefur lagt sitt af mörkum — einn saum í einu. Boðið verður upp á kaffi, te og kökur.

Verkefnið er styrkt af Þróunarsjóði innflytjendamála.

Over the past few months, Reykjavik residents have been sewing quilt blocks of their own design at local library workshops across the city. They were made with recycled bed covers. As we stitch pieces of cloth, we also piece together conversations and stories about our own neighborhoods. How do we feel? What would we like to see change around us?

This 3-day event is designed in the style of a traditional quilting bee, where many people come together to complete craft work quickly in a social manner. Here, the blocks will be sewn together to create a large quilt-top to be exhibited at the Árbær Open Air Museum First Day of Summer celebration on April 23. The public is invited to come learn about the quilt-making process and meet the people that have contributed, one stitched connection at a time. Coffee, tea and cake will be served. 

The project received a grant from the Development Fund for Immigrant Affairs.

We invite you to join local artist Christalena Hughmanick and Íslenska Bútasaumsfélagið (The Icelandic Quilting Society) at the Reykjavík Maritime Museum as they publicly construct a collective community quilt on 10-12 April at 10:00-17:00.

Let's sew Iceland together

Verið velkomin á Sjóminjasafnið í Reykjavík dagana 10.-12. apríl kl. 10-17. Þar býðst að taka þátt í að sauma saman samfélagslegt bútasaumsteppi með listakonunni Christalena Hughmanick og Íslenska bútasaumsfélaginu.

Saumum saman Ísland

Smiðja

Ljósmyndasafn

Landslag│Skotið í Fókus árið 2026

Kristján Maack│Sofandi risar

Teikning eftir Auguste Mayer: Reykjavík séð frá myllunni á Hólavelli.

Sjóminjasafn

Glöggt er gests augað 

Tími hjá fjórða bekk í Austurbæjarskóla. Nemendur vinna í skólastofunni. Sennilega náttúrufræði. Stúlka að skrifa um fiðrildi, mars 1970. Ljósmynd: Þjóðviljinn

Árbæjarsafn

Vaxtaverkir

Fornar rætur Árbæjar

Fiskur & fólk - sjósókn í 150 ár

Viðey

Friðarsúlan

Áfangar│Richard Serra

Af sýningunni "Suðurgata 7 - Reykvískt heimili um 1925".

Suðurgata 7 │ Reykvískt heimili um 1925

Innanstokks í sýningunni: Hábær 1950.

Hábær 1950

Aðalstræti

Húsið var reist árið 1835 á horni [Túngötu og Suðurgötu](https://borgarvefsja.reykjavik.is/borgarvefsja/?x=356770.72745794593&y=408275.4496130758&z=6&gId=1620829386406). 

Arthur E. D. Dillon eða Dillon lávarður eins og hann var kallaður, var ungur maður af ensk-írskum aðalsættum, yngri sonur Dillons vísigreifa. Hann dvaldi hér vetrarlangt árið 1834 í þeim tilgangi að skoða land og þjóð og skrifa ferðabók um Ísland. Hann kynntist íslenskri konu, Sire Ottesen og felldu þau hugi saman. Þeim var meinað að eigast og fór Dillon af landi brott 1835 en gaf Sire og dóttur þeirra húsið. Sire vann síðan fyrir sér og dótturinni með veitingasölu í húsinu. Einnig hélt hún dansleiki og leigði út herbergi. Það var flutt á safnið 1961 og þar er rekið kaffihús safnsins.

Horft niður Túngötu um 1850. Dillonshús á sinni upphaflegu staðsetningu við Suðurgötu 2 (hægra megin). Málverk eftir Jón Helgason. 


Arthur E. D. Dillon leigði herbergi hjá kaupmanni í bænum en var í fæði á Klúbbnum, sem var veitinga- og samkomustaður við sunnanvert Aðalstræti. Þar reis Herkastali Hjálpræðishersins síðar. Fyrir rekstri Klúbbsins fór Sigríður Ottesen, eða Sire eins og hún kaus að kalla sig. Sire var fráskilin tveggja barna móðir og nokkuð eldri en Dillon lávarður, hann var 22 ára en hún 12 árum eldri. Þau Sire og Dillon felldu hugi saman og um veturinn 1834 flutti hann sig yfir á Klúbbinn.


Arthur E. D. Dillon og Sire Ottesen var meinað að eigast og fór Dillon af landi brott 1835 en gaf Sire og dóttur þeirra húsið.  

Í júnímánuði árið eftir eignaðist Sire dóttur, sem fékk nafnið Henrietta í höfuðið á föðurömmu sinni. Síðar það sama sumar fluttu þau inn í nýreist húsið á horni Suðurgötu og Túngötu og bjuggu þar saman um hríð. Dillon hafði í hyggju að kvænast Sire, en þurfti að sækja um leyfi til danska kansellísins í ljósi þess að hann var kaþólskrar trúar. Talið er að fyrir atbeina Dillons fjölskyldunnar hafi beiðni um ráðahag þeirra verið hafnað. Haustið 1835 hélt Dillon heim á leið. Bæjarbúar munu hafa verið heldur óvægnir í slúðri sínu um parið.

Þegar heim var komið tók hann til við að skrifa ferðabók sína, og kom hún út árið 1840. Þar minnist hann ekki einu orði á Sire og dóttur sína. Sire sá fyrir sér og dóttur sinni með veitinga- og samkomurekstri í Dillonshúsi, sem svo nefndist upp frá því. Hún hélt það vinsæl píuböll og leigði út herbergi. Meðal leigjenda var þjóðskáldið Jónas Hallgrímsson, sem dvaldi þar veturinn 1841-42. Dillon hélt þó sambandi við Henriettu og skrifuðust þau á í mörg ár. Talið er að hún hafi heimsótt föður sinn til Englands 1875 og sonur hennar, Pétur Arthur, fór í herforingjaskóla á Englandi fyrir milligöngu Dillons. Dillon lávarður eftirlét dóttur sinni og barnsmóður sæmilegar upphæðir í erfðaskrá sinni.

Sire lést í Reykjavík 1878 og dóttir hennar Henríetta sjö árum síðar. Dillon lávarður dó árið 1892.

Teikning af Jónasi Hallgrímssyni skáldi, varðveitt í Þjóðminjasafni Íslands. Ljósmyndari: Jürgen Brand. Tekið af Sarpi.

Á efri hæð hússins er herbergi sem Jónas Hallgrímsson (1807-1945) skáld og náttúrufræðingur, bjó í veturinn 1841 til 1842 – líklega frá desemberbyrjun til júníloka. Hann var jafnframt fyrsti leigjandi og kostgangari maddömu Siri Ottesen. 

Þennan vetur lauk Jónas við þýðingu sína á Stjörnufræði G. F. Ursins. Sætti hún tíðindum en þar birtist í fyrsta sinn mörg af nýyrðum Jónasar, svo sem: Aðdráttarafl, hitabelti, ljósvaki og sjónauki.

Jónas fæddist að Hrauni í Öxnadal en ólst upp að Steinstöðum í sömu sveit. Hann útskrifaðist sem stúdent frá Bessastaðaskóla árið 1829, hlaut góðan vitnisburð og bestan í reikningi. Næstu þrjú árin starfaði Jónas sem ritari Ulstrups bæjar- og landfógeta.

Jónas hóf nám við Hafnarháskóla 1832, las fyrst lögfræði, síðan náttúrufræði en lauk ekki prófi. Honum var þó full alvara með náttúrufræðinni og öðlast víðtæka þekkingu í dýrafræði, fornleifafræði og jarðfræði, eða eins og Sigurður Steinþórsson prófessor kemst að orði: „…hafi Jónas verið á undan samtíð sinni sem skáld, þá var hann kynslóð eða kynslóðum á undan öðrum löndum sínum sem vísindamaður.“


Á efri hæð hússins er herbergi sem Jónas Hallgrímsson (1807-1945) skáld og náttúrufræðingur, bjó í veturinn 1841 til 1842 – líklega frá desemberbyrjun til júníloka. 

Segja má, að Jónas hafi verið búsettur í Danmörku frá 1832 og til dauðadags. Hann ferðaðist þó um Ísland sumarið 1837, kom aftur heim tveimur árum síðar og dvaldi samfellt fram að vetrarbyrjun 1842; fékkst við náttúrurannsóknir og ferðast vítt og breytt um landið: „ég er…búinn að sjá allt land, nema eitthvað að Langanesströndum“, segir hann í bréfi til Páls Melsteðs. Jónas notaði sumrin til rannsóknarferða, viðaði að sér óhemju efni og vann úr á veturna; kom á fót vísi að náttúrugripasafni og stuðlaði að því byrjað var að halda veðurdagbækur og telst það upphaflegra skipulegra veðurathugana á Íslandi.

Heldur leiddist Jónasi í Reykjavík, þótti bæjarlífið dauflegt, átti fáa vini og sálufélaga. Heilsan var ekki alltaf góð, hann lá til að mynda rúmfastur fyrsta veturinn, saup nokkuð og kannski fullmikið. Skáldið og ráðherrann Hannes Hafstein segir í formála að kvæðum Jónasar útgefnum 1883: „Borgarar í Reykjavík höfðu eigi mikið dálæti á Jónasi um þessar mundir, og þótti jafnvel „ófínt“ að vera með honum.“ Þeir voru hinsvegar fáir sem mótmæltu því, að Jónas væri mikið skáld.

Varla hafa þessi „Íslandsár“ skáldsins verið tómt böl; það er létt yfir mörgum bréfum frá þessum tíma, starfið heillaði og hann naut þess að ferðast um landið: Vísindamaðurinn greindi þar bergtegundir og skáldið breytir því í kvæði.


„Ástarstjörnu/yfir Hraundranga/skýla næturský“. Þannig hefst kvæðið Ferðalok eftir Jónas, eitt fegursta ástarkvæði íslenskrar tungu. Það hefur verið sýnt fram á það með ágætum rökum, að konan  bakvið kvæðið hafi verið Þóra Guðmundsdóttir (1812-1882). Jónas kynntist henni sumarið 1828, en orti Ferðalok miklu síðar, jafnvel ekki fyrr en á síðasta æviári sínu.

Á Reykjavíkurárunum 1839 til 1842 kom önnur Þóra við sögu skáldsins og var sú Torfadóttir (1795-1857). Tók hún miklu ástfóstri við Jónas; elti á röndum, lagðist á glugga hjá honum og kvað svo rammt við, að skáldið skrifaði Stefáni Gunnlaugssyni bæjarfógeta bréf og krafðist þess að, að yfirvöld vernduðu sig fyrir þessari „óþverrandi ásókn“. Bréfið til fógeta var dagsett 19. apríl og var skjótt brugðist við, því samdægurs gaf fógeti út skjalfesta þinglega áminningu þar sem meðal annars segir, „…að hún (Þóra) hér eftir hvörki skyldi standa við glugga hans eða ganga eftir honum á götum eða annars staðar; já jafnvel ekki líta við honum, eða í þá átt sem hann væri…“.

Þann 27. október sigldi Jónas frá Eskifirði áleiðis til Kaupmannahafnar og átti hann ekki afturkvæmt til Íslands.
Jónas Hallgrímsson lést í Kaupmannahöfn þann 26. maí árið 1845, aðeins 37 ára gamall. Hann var jarðsettur í Assistenskirkjugarðinnum. Það var góðu veðri og sólskini, skrifaði Konráð Gíslason, og bætti við: „Það sem eftir hann liggur, mun lengi halda uppi nafni hans á Íslandi.“



*Teikning af Jónasi Hallgrímssyni skáldi, varðveitt í Þjóðminjasafni Íslands. Ljósmyndari: Jürgen Brand. Tekið af Sarpi.


Um 1850 dró Sire Ottesen saman veitingarekstur og leigði út stærri hluta hússins. Meðal leigjenda voru systurnar Ágústa og Þóra Grímsdætur, en þeir ráku í Dillonshúsi fyrsta kvennaskólann á Íslandi, árin 1851-53. Skólinn stóð ekki undir sér og var því lagður niður. Síðar giftist Þóra Páli Melsteð, en þau hjónin stofnuðu svo Kvennaskólann í Reykjavík árið 1874.


Mikill harmleikur átti sér stað í Dillonshúsi þann 26. febrúar 1953 þegar það stóð við Suðurgötu 2 í Reykjavík. Heimilisfaðirinn, Sigurjón Magnússon lyfsali, gaf eiginkonu sinni og þremur ungum börnum þeirra eitur og svipti svo sjálfan sig lífi. Árið 2023 kom út bókin „[Morðin í Dillonshúsi : örlagasaga mæðgnanna Sigríðar Ögmundsdóttur og Huldu Karenar Larsen](https://borgarbokasafn.is/ting/object/alma9916378698806893?language)“. Í bókinni segir Sigríður Dúa Goldsworthy, systurdóttur Hulda Karenar, sögu fjölskyldunnar til að heiðra minningu þeirra. 

Hér má sjá Dillonshús neðarlega fyrir miðri mynd þar sem það stendur við Suðurgötu 2, um 1928. Ljósmynd: Magnús Ólafsson

17. júní á Túngötu í Reykjavík. Til vinstri er Dillonshús á Suðurgötu 2, 1955-1960. Ljósmynd: Magnús Daníelsson

Dillonshús á Árbæjarsafni - efri hæð

29. Dillonshús

Um húsið

Dillon lávarður og Sire Ottesen

Jónas Hallgrímsson

Fyrsti Kvennaskólinn

Harmleikurinn í húsinu

Kaffihús safnsins